Sigurjón Digri veit að sá fyrrnefndi er í vinnunni en sá síðar nefndi hefur fyrst og fremst áhyggjur af því sem sannast reynist. Á Íslandi hefur óhemju virðing verið borin fyrir lögmönnum undanfarin ár. Laganám var líka lengi vel byggt upp á þann hátt að engu máli skipti hvort menn fengju nokkurn skilning á því sem þeir voru að læra, þeir þurftu bara að kunna það utanað.
En hvað svo sem því líður þá er ég algjörlega sannfærður um að hlutverk háskóla er ekki, ekki, ekki að svara þörfum atvinnulífsins á nokkurn einasta hátt. Háskólar hafa göfugri markmið en það. Í landi þar sem þetta tvennt verður að fara saman, þar eiga engir háskólar að vera.
Flokkað undir: Uncategorized
Lögmenn í þjónustu atvinnulífsins sumsé óþarfir eða óæskilegir?
Aldurs vegna (eða annarar áþjánar er ég ekki alveg að ná þessu).
Lárus Welding kunni fræðin en í praxís virkuðu þau ekki. Hannes Hólmsteinn kunni fræðin en í praxís virkuðu þau ekki. Sigurður G Guðjónsson praktíserar fyrir fallna bankastjóra, mun það virka (fyrir bankastjórann eða einhvern annan) og enginn þeirra mun þurfa að hafa áhyggjur af eigin framfærslu því ég borga. Bara svona skyndipælingar.
Frjálshyggja er ræningaleikur (og sá sem stelur mestu vinnur, jaá ég þarf að útfæra þetta spil fyrir jólabókaflóðið eeeeeen kannski verður jólabókafjara þetta árið)
Og að lokum “fólk ætti almennt ekki að nota sviga í ritmáli”.
Vandamálið í nútímaþjóðfélagi er að skólarnir skila ekki út fólki sem er hæft í neitt annað en að halda áfram að læra. Öll stig námsins eru “undirbúningur fyrir áframhaldandi nám”, einhvern tíma verður skólakerfið að fara að sinna því hlutverki sínu að skila hæfum einstaklingum út í samfélagið.
Háskólarnir leggja mikla áherslu á að þeir séu að kenna fólki “abstract” hugsun sem eigi að gera nemendurna hæfari til að leysa vandamál. Á sama tíma hafa þeir alveg gleymt að leysa sín eigin vandamál því mín reynsla af fólki sem kemur út úr háskólum er almennt séð ekkert færara um abstract hugsun en það var áður en það byrjaði námið, sumir jafnvel pikkfastir í akademískum kreddum.
Í mínu fagi (hugbúnaðargerð) er eitt af stærstu vandamálunum í atvinnugeiranum að það tekur venjulega um tvö ár að breyta nýútskrifuðum tölvunarfræðingi í nothæfan forritara einfaldlega vegna þess að fólkið lærir ekkert nema fræði sem eru lítið notuð nema í sápukúlu akademíunnar og það sem notað er utan akademíunnar væri hægt að kenna á mun skemmri tíma en venjulegt háskólanám tekur. Ég get vel ímyndað mér að staðan sé enn verri í svokölluðum félagsvísindum eins og hagfræði þar sem ekkert svar er óumdeilandlega rétt.
Annað hvort verður að endurhugsa þau skólastig sem eru til staðar eða búa til algjörlega nýja línu innan skólakerfisins, línu sem skilar fólki sem kann að vinna við það sem það var að læra, eitthvað sem fólk hefur áhuga á að læra eða a.m.k. getur sýnt fram á tengingu við það sem fólk hefur áhuga á og af hverju það getur nýst. Eins og staðan er í dag er skólakerfið pikkfast í forminu en innihaldið virðist hætt að skipta máli.
Svo ég vitni í Alfred Einstein: “It is a miracle that curiosity survives formal education….”
“Albert Einstein” átti þetta auðvitað að vera
Háskóli er skóli sem gerir einfalda hluti flókna og mikilvæga hluti einskisverða.
Tökum sem dæmi mitt háskólanám sem varði nú ekki mjög lengi. Til hvers á fjölmiðlafræðingur að læra um sögu sálfræðinnar? Eða um iðnbyltinguna? Ef ég þyrfti nú allt í einu að vita hvaða viðbjóð freud var að spá mest í myndi ég googla það eða fara eina klukkustund á bókasafnið og lesa mér til um það.
Fornámið sem ég var settur í eða hvað þetta nú hét kom FJÖLMIÐLAFRÆÐI nákvæmlega ekki rassgat við.
Ég hugsa að ef bara væri kennt eitthvað gagnlegt í háskólum landsins yrði t.d fjölmiðlafræði ein önn í stað 6.
Hvernig var helgin?